Uzun zaman oldu yazmayalı. Elbette mazeretlerim var. Dikkat ederseniz şimdiye kadar hep hayatımda yaşanan büyük gelişmeleri veya büyük olmazsa ufaklıkların derlemesini yazmaktaydım. Geçtiğimiz bir ayda ise büyük bir gelişme beklediğim ancak bu gelişme sürekli ibre değiştirdiği için yazamadım. Ne diyor bu ya? dediğinizi duyar gibiyim.

Öncelikle tatilden döner dönmez çeşitli iş/okul görüşmeleri yaptım. İlk görüşmem Alcatel ileydi. Java ve J2EE teknolojileri hakkında sözlü sınav yaptılar. Java bilgim okulda gördüğüm Java dersinden ibaret olduğu için ancak soruların %~40′ına cevap verebildim. Özgeçmişimde birçok teknolojiyi/dili bildiğim yazıyordu ancak bu bilgiler onların işine yaramayacaktı. Asıl istedikleri Java ise bende yoktu. Onları rahatsız eden diğer bir konu ise Python ile haşır neşir olmam sebebiyle Java’da sıkılabilecek olmamdı. Nitekim görüşme çok olumlu geçmediği için bir sonuç çıkmadı.

İkinci görüşmem orta ölçekli bir sistem firmasıyla idi. Bir arkadaşımın özgeçmişimi göndermesi üzere buraya görüşmeye çağrıldım. İki açık pozisyon vardı. Birisi C programcısı, birisi ise Sistem Yöneticisi pozisyonları. İkisi de bana çok cazip gelmiyordu. O yüzden orası da olmadı.

Neden sonra, Boğaziçi Üniversitesi’ne Yüksek lisans mülakatı için gittim. 8-10 tane profesör vardı mülakat salonunda. Referans mektuplarımın arasında tez hocamın olmamasına taktılar, laf atıp sıkıştırdılar. Ben de yanlış anlaşılma sonucu bir kırgınlık yaşandığını, hocamın referans mektubu verip vermeyeceğinden emin olmadığım için ondan istemediğimi söyledim. Sonra tezimle ilgili sorular sordular. Hocalardan birisi çok ilgilendi, sürüyle soru sordu. Elimden geldiğince yanıtlamaya çalıştım. Ben çıkarken beni kastederek “bu iyi…” dedi. Çıkmadan önce ise “ne zaman açıklanır” deme gafletinde bulundum. Birkaç tanesi kızdı, kimisi ise güldü. Fen Bilimleri Enstitüsünden öğrenebilirmişim. Her ne kadar zor duruma düşsem de bir hocanın “bu iyi” diyerek ilgi göstermesi umutlandırmıştı beni.

Tam demeye başlamıştım ki, “en iyisi ben Boğaziçi’ye kabul edildikten sonra az da olsa karşılıksız olan TÜBİTAK bursuna başvurayım”, yeni kurulan bir veritabanı destek / entegrasyon şirketi beni görüşmeye çağırdı. İş hakkında hiçbir bilgimin olmaması, yapacağım işin tanımını kafamda canlandıramamam ve diğer bazı özel sebeplerle buraya da olumlu cevap veremedim.

O sıralarda Boğaziçi’nin kabul sonuçları açıklandı. Reddedilmişim. 2.77 ortalamayla Bilgi Üniversitesi’nden bile kabul almışken, 3.74/4.00 ortalama, 97.6 / 100 ALES, 105 TOEFL puanımla beni reddettiler. Tez notum sebebiyle mi, referans mektubu almadım diye mi, yoksa başka bir sebep mi var bilemiyorum. Bu yüksek lisans işleri o kadar sarpa sardı ki, artık “Sanırım yüksek lisans yapmamam gerekiyor” demeye başladım:

1. Şubat 2009 – Herkes bunca zamandır -başkalarına yaptırdıkları- basit web siteleriyle AA alırken akademik proje üzerinde çalışmamıza rağmen bitirme tezimizden talihsiz bir şekilde orta not almam.
2. Mart 2009 – Kanada’daki Carleton Üniversitesi’ne yüksek lisans başvurum için hocamın gönderdiği referans mektubunun Aras – DHL Kargo el değiştirmesi sırasında denetlenmek maksadıyla (!) açılması.
3. Temmuz 2009 – Bölüm birincisi olacakken yönetmeliklerin bu sene değişmesi sebebiyle son anda ikinci olmam.
4. Yaz 2009 – Belçika’dan kabul almama rağmen son anda hiç beklenmedik sorunların çıkması ve gidememem
5. Eylül 2009 – Boğaziçi mülakatında tez hocamdan referans mektubu almadığımın hocaların dikkatini çeken ilk şey olması ve reddedilmem.
6. Eylül 2009 – Kadir Has’a başvuru için gittiğimde hava muhalefeti sebebiyle çalışanların erken çıkmasına izin verildiğini öğrenmem ve başvuramamam. Hey! Bu da nereden çıktı? Aşağıda yazıyor.

O sırada arkadaşım Cengiz Parkyeri Holding’in Kartaca firmasında staj yapmakta. İşe alım yapacaklarmış. Oraya başvurdum. 2 farklı pozisyon için 2 mülakata çağırdılar. Teknik mülakatta CV’min uzun olmasına kıl olup PHP’nin incik cıncık yerlerine girdiler: İkinci mülakatta Python’la çok uğraştığımı, ancak takımlarında Python kullanılmadığını, dolayısıyla bu bilginin kendileri için bir şey ifade etmediğini, ayrıca Python’la uğraşanların diğer dilleri kullandıklarında mutlu olamadıklarını belirttiler. Tüh be dedim, kimin aklına gelirdi Python bilmek, kullanmak olumsuz etki yapacak.

Yine bu sıralarda kendisiyle iletişim halinde olduğum Cesim hocam beni Kadir Has Üniversitesi Bilgisayar Mühendisliği yüksek lisansına ve TÜBİTAK destekli projesinde çalışmaya davet etti. Yalnız son başvuru tarihi görüşmemizin ertesi günü idi. Apar topar belgeleri hazırlayıp Kadir Has’a ulaştım ancak şiddetli yağış beklentisiyle erken paydos verilmiş, başvuramadım. Şansın bu kadarı! Sonra mülakat günü başvuru belgeleriyle birlikte gittim ve kabul ettiler. Umarım yukarıdaki talihsiz olaylar dizisi bu projeye girebilmem içindir ve listeye yeni maddeler eklenmez.

Şu durumda bir aksilik olmazsa projede Algoritma, Graph Teorisi, Biyoinformatik alanları üzerine çalışacağım. Çok merak ettiğim Yapay Zeka’ya giriş yapamıyorum ancak ileride bir gün o alanlara da giriş yapabilmeyi ümit ediyorum. Bu projeden elde edeceğim en büyük  kazançlar -umuyorum ki- zihinsel gelişim, algoritmalara hakim olmak, Biyoinformatik öğrenmek ve akademik çalışmalarda yer almak olacak.

1. Halil İbrahim ÇAKIR
   17.50 on Eylül 23rd, 2009

   Hayırlı olsun. Başına gelen talihsizliklere üzüldüm. İnşallah projelerinde ve yüksek lisansında bu talihsizlikleri unutturacak derecede başarılı olursun..

2. Müge
   22.28 on Ekim 2nd, 2009

   Umarım en güzeli neyse o olur.. Ve inanıyorum ki senin için hazırlanan “sürpriz”, talihsizlik olarak adlettiklerinden daha da güzel ve sevindirici olacaktır!!! Haberlerini bekliyoruz;)

3. clevok9
   0.02 on Ekim 9th, 2009

   ya senin gibi linux seven insanları tr de adam yerine koymuyorlar,sen bence hamburg teknik üniversitesinde informatik master ı yap(hep linux sistem kullanıyorlar)..tr de ise ms c# biliyon mu evladım,,ms sql o züper,oracle 11i sertifikan varmı….ha birde abap sertifikan olursa züper olur……

4. Serkan Altuntaş
   21.03 on Kasım 8th, 2009

   Çok ilginç. Python bilmenin kötü yanları ise kara mizah. Evet Python öğrenince diğer dillere gıcık olan çok var. Ben de bazen onlardan oluyorum. Alışması zor gelebiliyor ama alışamıyor değil ki insan. İlk defa Python çalışmaya başlarken böyle bir tecrübe okuyacağımı düşünsem gülmekten yerlere yatardım herhalde.

   Unutmadan söz konusu potansiyel iş verenlerin kaçırdıkları bir fırsat olduğunu da söylemekte fayda var. Fırsatın açıklaması da Paul Graham’ın Python Paradoksu ile ilgili yazısında.

5. Ahmet Emre Aladağ
   21.17 on Kasım 8th, 2009

   Evet, harika bir paradoks. Çoğu zaman iş bulabilmek için popüler dilleri kullanmak zorunda mıyım? diye hayıflanır dururdum. Ama o gıcıklık meselesi gerçek Maalesef Java ve C’ye bir miktar gıcığım Ancak üzerinde çalıştıkça idare edilebilecek bir gıcıklık. Mesele performans olduğunda ayıya dayı deyip işimizi görene kadar C/C++’a muhtaç olabiliyorum tabi ama pek nadir

6. Meraklı
   20.26 on Mayıs 12th, 2010

   Merhabalar,

   Başınıza gelen şanssızlıklar üzücü bundan sonraki yaşamınızdan başarılar dilerim ki gördüğüm kadarıyla şu anda zaten Kadir Has’ta araştırma görevlisi olarak çalışıyorsunuz,tebrik ederim..: )

   Alcatel mülakatı ile bir kaç ilgili sorum olacaktı yardımcı olabilirseniz sevinirim?

   1)Mülakatta yeni mezun olduğunuzu bilip ona göre mi cevap beklendi yoksa %100 e yakın bi doğruluk mu bekleniyordu?.Mülakat sonundaki iyiydi kötüydü şeklinde tepkileri oldu mu?

   2)Sonuçlar ne zaman açıklanıyor ve süreç nasıldı? Tek mülakata mı girdiniz?

   Teşekkür ederim şimdiden..

7. Ahmet Emre Aladağ
   18.25 on Mayıs 13th, 2010

   Teşekkürler,

   1) Mezun olduğumu biliyorlardı ancak bu teknolojilerle çalışmış olmamı da beklediler. Muhtemelen 100% beklemezler tabi.
   2) Sonuç açıklanmadı, kabul olmayacağı mülakatta büyük ölçüde belli olmuştu zaten.

   Başarılar,